O tworzeniu nośników instalacyjnych

Przyczyną, dla której coraz rzadziej dystrybutorzy tworzą pełnowymiarowe płyty z wszystkimi pakietami jest fakt, że systemy linuksowe wiecznie się starzeją. Praktycznie codziennie można ściągnąć kilka nowych wersji różnych pakietów. Dlatego nie warto jest tworzyć nośnika instalacyjnego, zawierającego kompletny system, tylko dlatego, żeby po instalacji zaktualizować wszystkie ściągnięte pakiety. Szkoda czasu po prostu. Dystrybutorzy wpadli więc na pomysł instalacji bezpośrednio z Internetu. Nośniki instalacyjne przygotowywane są tylko wtedy, gdy z powodu jakichś modyfikacji nie działają już one z nowymi repozytoriami. Przygotowanie takiego nośnika jest w większości zautomatyzowane, korzysta się ze starych skryptów, gdyż nowe są ściągnięte z chwilą podłączenia do Internetu. Stare jest też jądro, które nie zawsze chce uruchomić każdy sprzęt, aktualizuje się je oczywiście na dysku w pakiecie. Po instalacji wszystkich paczek przychodzi czas na konfigurację. Należy określić wszystkie partycje, które chcemy montować. Jeżeli stworzyliśmy sobie osobną partycję /home, musimy także ją wskazać i wpisać do /etc/fstab. Ostatnio modne zrobiło się korzystanie z tzw. UUIDów, gdzie każdemu urządzeniu wygenerowany zostaje indywidualny kod identyfikacyjny. Dzięki temu dysk można przenosić między gniazdami.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.